خداحافظی گریه در یک غروبه

خداحافظی رنگ دشت جنوبه

خداحافظی غم توی کوله باره

خداحافظی ناله قطاره

به نظرم خداحافظی همیشه هم گریه در یک غروب نیست. شاید خنده ای برای یک تولد و

یک طلوع دیگه ست.

و صدای خداحافظی همیشه هم ناله قطار نیست، گاهی صدای سوت قطاره که نوید رسیدن

به یک ایستگاه جدید رو میده.

این پستم مثل برنامه پارازیت که با خداحافظی شروع می شه، شد. اما این خداحافظی

من (عطیه) دیگه سلامی در پی نداره.

این آخرین مطلبیه که توی این وبلاگ می نویسم. ارکیده عزیزم بهم گفتی که نه، اما باید

خداحافظی کنم تو خودت به خوبی از پس این وب هم بر میای. امیدوارم همیشه موفق باشی

این پست به خاطر ارکیده عزیزه و به خاطر تمام کسانی که تابه حال مطالب وب رو خوندن.

                                                                                         آرزومند بهترین ها برای شما

                                                                                                          عطیه